Czyli ot, taki sobie, prowadzony niesystematycznie, notatnik (kulturalny)
Wednesday March 20th 2019

Fraszki Smętkiewicza

Łódzkie Wydawnictwo Biblioteka opublikowało tomik fraszek Witolda Smętkiewicza zatytułowany Między prawdą a kłamstwem. Tytuł zbiorku zawierającego ponad 120 miniaturek nawiązuje do – odbywającego się w Łodzi w latach 2007-2016 – cyklu dziesięciu dorocznych, ogólnopolskich konferencji medialnych, zorganizowanych przez Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy (co zresztą autor potwierdza we wstępie sugerując, że dokonał rymowanych, jak pisze, recenzji [?] wygłaszanych podczas konferencji wykładów i referatów).

Witold Smętkiewicz niejednokrotnie podkreśla, że jest niezrzeszonym i niezależnym poetą oraz fraszkopisarzem. Zawodowo związany był z Zakładem Nowych Mediów Uniwersytetu Łódzkiego, kilka lat temu przeszedł na emeryturę. Jego dorobek literacki obejmuje wydany w 2000 roku przez Wydawnictwo Biblioteka tomik Z bukietem wierszy moich. W tej samej oficynie ukazały się w 2005 roku Wiersze – Gedichte – wydawnictwo dwujęzyczne, bo zawierające jednocześnie w wersji polskiej i niemieckiej liryki dwojga autorów – a więc również zaprzyjaźnionej Gerlinde Grossmann. Są także dostępne dla zainteresowanych rozważania Smętkiewicza dotyczące Drogi Krzyżowej oraz kolędy i pieśni wielkopostne z jego tekstami a muzyką poznańskiego kompozytora, Mariusza Matuszewskiego. Jeśli chodzi o fraszki, to zamieszczane one były dotąd w prasie, głównie w „Dzienniku Łódzkim”, znane są też z wystąpień publicznych autora, np. w łódzkich bibliotekach.

Generalnie w swych utworach Smętkiewicz porusza różną tematykę – patriotyczną, religijną, przyrodniczą, miłosną, rodzinną. Rozmaitością tematyczną odznaczają się właśnie również jego fraszki, którym niejednokrotnie potrafi nadać głębszą wymowę, zbliżając je jak gdyby do aforyzmu (a mam tu na myśli głównie fraszki religijne).

Warto zaznaczyć, że wspomniane konferencje medialne z cyklu Dziennikarz między prawdą a kłamstwem, do których się autor w anonsowanym zbiorku odwołał, dotyczyły rozległej problematyki wyrastającej z aktualnej rzeczywistości polskiej, ale i europejskiej. Około stu dziesięciu wykładów i referatów wygłoszonych na konferencjach przez wybitnych naukowców i publicystów w ciągu 10 lat traktowało m.in. o autodestrukcji Europy, ofensywie neomarksizmu, o postmodernistycznym relatywizmie, ograniczaniu polskiej suwerenności, walce z patriotyzmem, religią, rodziną, patologiach w gospodarce, prawie, systemie obronności kraju, o edukacji, manipulacji medialnej, propagandzie, kulturze i kontrkulturze. Smętkiewicz w kilku wypadkach bezpośrednio odniósł się do treści konferencyjnych wystąpień: Podobnie jak wiatr/ który nie wieje/ kompromis w pojęciu etyki i moralności/ właściwie nie istnieje – to wyraźne nawiązanie do wykładu prof. Piotra Jaroszyńskiego z roku 2009. Na cokolwiek by nie spojrzeć/ to jest po prostu nie do wiary/ jak obszerne potrafią być/ destrukcji obszary – w tym wypadku może przyjść na myśl np. wykład prof. Zdzisława Krasnodębskiego z roku 2011. W przytłaczającej jednak większości wypadków już nie poszczególne wykłady, ale jedynie tematy przewodnie kolejnych sesji stanowiły dla autora inspirację do refleksji, zupełnie jednak swobodnych, stanowiących, rzec można, tylko mniej lub bardziej udany kontrapunkt do samych, ustanawianych każdego roku, tematów przewodnich. A prawie cała szczegółowa problematyka konferencyjna pozostała „nieruszona”. Tak więc o jakich rymowanych „recenzjach” może być tu mowa?

Fraszka Człowiek z natury łatwiej w kłamstwo/ niż w prawdę uwierzy/ choć ona najczęściej pośrodku leży zaprzecza zresztą fundamentalnej tezie konferencyjnej głoszącej, że w sytuacji, gdy prawda jest tak różna od kłamstwa, zobowiązani jesteśmy właśnie do „bycia w prawdzie” znajdującej sie nie gdzieś „pośrodku”, w jakimś bliżej nieokreślonym miejscu, lecz na pozycji wyraźnie określonej. Pytaniem retorycznym jest z kolei, co w tym zbiorze robi np. taka oto, może i sympatyczna, rymowanka: Mówi altówka o fagocie:/ nie fałszuj, kocie. Na pewno, gdyby Smętkiewicz nie sugerował związku z medialnymi konferencjami, wszystkich tych zastrzeżeń by nie było.

Czasami można się natknąć na dowcipną zabawę słowem: Złoto, złoto/ zło to złoto. A za czytelny dowód skromności autora może być potraktowana następująca miniaturka: – Już milczę/ bo milczeniem więcej powiem/ niż słowem. Kto wie, czy ona właśnie nie powinna zamykać omawianego tomiku…

Previous Topic:

More from category

Słynne ucieczki Polaków

Łódzka Księgarnia Wojskowa im. gen. Stefana Roweckiego „Grota” zaprosiła na promocję wydanej przez Frondę [Read More]

O sytuacji w Kościele katolickim

W warszawskim Wydawnictwie św. Tomasza z Akwinu ukazała się książka abp. Jana Pawła Lengi pt. Przerywam zmowę [Read More]

Werliński uhonorowany

(przyczynek do historii łódzkiej sceny operowej) Tenor Roman Werliński, były solista Teatru Wielkiego w Łodzi, [Read More]

Rok Grażyny Bacewicz

W roku 2019 przypada 110. rocznica urodzin i 50. rocznica śmierci Grażyny Bacewicz, o której mówiono niegdyś, że [Read More]

Komu ufają Polacy?

W wydawnictwie Wojciech Sumliński Reporter ukazała się w tym roku książka Tomasza Budzyńskiego i Wojciecha [Read More]

Interesting Sites

    Archives