Czyli ot, taki sobie, prowadzony niesystematycznie, notatnik (kulturalny)
Friday February 23rd 2018

Pod szyldem SPAM

Od kilku już dekad Łódzki Oddział Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków organizuje, pod własnym szyldem, koncerty kameralne w Filharmonii Łódzkiej. W nowym gmachu odbywają się one w Sali im. Henryka Czyża. Głównym celem prezentacji jest promowanie najlepszych miejscowych muzyków, w pierwszej kolejności członków stowarzyszenia (honoraria najczęściej pochodzą ze składek członkowskich).

Ostatnio wystąpili instrumentaliści wysoko punktowani w międzynarodowych konkursach odbywających się w Łodzi.

Świeżo upieczona” dyplomantka Akademii Muzycznej im. Bacewiczów, skrzypaczka Dominika Przech, na VII Międzynarodowym Konkursie im. Karola Szymanowskiego otrzymała II nagrodę i dwie nagrody specjalne. Tym razem wraz z pianistą Adamem Manijakiem (laureatem nagrody dla najlepszego pianisty-akompaniatora w tymże współzawodnictwie) wykonała najpierw Mity op. 30 Szymanowskiego. Uwagę słuchaczy przykuła grą żarliwą, nieomal namiętną, współtworzącą z fortepianem – m.in. poprzez subtelne piana i efektowne flażolety – nawiązująca do impresjonizmu aurę kolorystyczną. W Sonacie na skrzypce i fortepian Es-dur op. 12 Ludwiga van Beethovena potwierdziła swe warsztatowe walory dotyczące niezawodnej intonacji, szlachetnej barwy dźwięku i starannego modelunku frazy. Interpretacja była w tym wypadku bardziej obiektywna, także w precyzyjnie realizowanej partii fortepianowej. Zakończyła występ III Sonata d-moll na skrzypce solo „Ballada” Eugène Ysaÿe’a, w której intensywność emocjonalna kulminowała, a skrzypaczka w pełni ukazała swój młodzieńczy temperament.

Połowa wieczoru „należała” do saksofonisty altowego Adama Wojtasika, studenta łódzkiej uczelni muzycznej, najlepszego reprezentanta Łodzi podczas Międzynarodowego Konkursu Saksofonowego. Współdziałała z nim sprawnie pianistka Bogna Dulińska. W Sonacie op. 19 Paula Crestona wykonawcy sugestywnie eksponowali zmienne nastroje – od tęsknej nuty w części drugiej po wesołość w trzeciej. Efektowna okazała się wirtuozowska kadencja w Prelude, Cadence et Finale Alfreda Desenclosa, notabene krótki solowy popis przewidziany został w tym utworze również dla fortepianu. Pierwsza część Sonaty na saksofon altowy i fortepian Phila Woodsa zawiera sekwencję jazzującą. Tu Wojtasik wyczuwalnie swingował, by już w części drugiej, „balladowej” ponownie skoncentrować się na stronie wyrazowej i, będącej jego mocną stroną, śpiewności brzmienia. Owa ewidentna śpiewność ponownie wysunęła się na plan pierwszy w zagranej na bis Arii Eugène Bozzy.

More from category

Nietoperza lot niewysoki

Już po raz siódmy w historii łódzkich scen muzycznych wystawiona została Zemsta nietoperza. Ta ceniona powszechnie [Read More]

Staram się poszerzać swoje umiejętności

Rozmowa z Marzeną Konowalską – śpiewaczką, organistką, autorką pieśni religijnych Janusz Janyst – Ma [Read More]

Film jako baza edukacyjna

Status kulturowego odbiorcy uzyskuje się poprzez trud i pracę, prowadzące do erudycji w sferze tekstualnej i [Read More]

Rozśpiewany festiwal

Ważny dla kultury muzycznej i mający ogólnopolski zasięg Łódzki Festiwal Chóralny Cantio Lodziensis odbył się [Read More]

Koncerty ku czci

W Łodzi odbyło się ostatnio kilka koncertów patriotycznych, dedykowanych ważnym postaciom historycznym. Brali w [Read More]

Interesting Sites

    Archives